غزل ۳۲۶ - تا شدم صید تو آسوده ز هر صیادم

تا شدم صید تو آسوده ز هر صیادم
وای بر من گر ازین قید کنی آزادم ۱

نازها کردی و از عجز کشیدم نازت
عجزها کردم و از عجب ندادی دادم ۲

چون مرا می‌کشی از کشتنم انکار مکن
که من از بهر همین کار ز مادر زادم ۳

تو قوی پنجه شکارافکن و من صید ضعیف
ترسم از ضعف به گوشت نرسد فریادم ۴

آب چشمم مگر از خاک درت چاره شود
ورنه این سیل پیاپی بکند بنیادم ۵

گاهی از جلوهٔ لیلی‌روشی مجنونم
گاهی از خندهٔ شیرین منشی فرهادم ۶

جاودان نیست فروغی غم و شادی جهان
شکر زان گویم اگر شاد و گر ناشادم ۷