غزل ۳۳۶ - دیری است که دیوانه آن چشم کبودم

دیری است که دیوانه آن چشم کبودم
سرمستم از این بادهٔ دیرینه که بودم ۱

از روی فروزندهٔ او پرده فکندم
از کار فروبستهٔ دل عقده گشودم ۲

بینایی من در رخش از گریه فزون شد
چندانکه مرا کاست، غم عشق فزودم ۳

وقتی در دل را به رخم باز نمودند
کز دیر و حرم رو به در دوست نمودم ۴

تا بر سر بازار غمش پای نهادم
نی هم است و نه اندیشهٔ سودم ۵

برهانده مرا عشق هم از دین و هم از کفر
آسوده ز آیین مسلمان و یهودم ۶

ای کاش که بر دامن ناز تو نشنید
آن روز که بر باد رود خاک وجودم ۷

صف های ملائک همه در عالم رشکند
تا شد خم ابروی تو محراب سجودم ۸

فارغ شدم از فکر پراکنده فروغی
تا رنگ ز آیینهٔ دل پاک زدودم ۹