غزل ۳۳۹ - دوش از لب نوشش سختی چند شنیدم

دوش از لب نوشش سختی چند شنیدم
کز نوش لبان رشتهٔ پیوند بریدم ۱

چندی به هوس بر در هر خانه نشستم
عمری به طلب بر سر هر کوچه دویدم ۲

بر دامن او بند نشد دست مرادم
بر عارض او باز نشد چشم امیدم ۳

زان غنچهٔ سیراب چه خون ها که نخوردم
زان گلبن نو خیز چه گل ها که نچیدم ۴

هر پرده که جان بر رخ او بست فکندم
هر جامه که دل در غم او دوخت، دریدم ۵

از شیشهٔ مقصود گلابی نگرفتم
وز ساغر امید شرابی نچشیدم ۶

کی بود که جان در ره محبوب ندادم
کی بود که رنج از پی مطلوب ندیدم ۷

بی کشمکش دام به باغی نگذشتم
بی واسطهٔ رنج به گنجی نرسیدم ۸

در خانهٔ دل جز تو کسی را ننشاندم
از خیل بتان جز تو کسی را نگزیدم ۹

جز خون دل از دیده سرشکی نفشاندم
جز آن غم از سینه فروغی نکشیدم ۱۰