غزل ۳۵۳ - سروش عشق تو یک نکته گفت در گوشم

سروش عشق تو یک نکته گفت در گوشم
که بار هر دو جهان را فکند از دوشم ۱

اگر چه وصل تو ممکن نمی‌شود، لیکن
درین معامله تا ممکن است می‌کوشم ۲

غم تو را به نشاط جهان نشاید داد
من این خریدهٔ خود را به هیچ نفروشم ۳

به خواب خوش نرود چشم من از خوشحالی
اگر تو مست بیفتی شبی در آغوشم ۴

به هیچ حال ز خاطر فرامشم نشوی
ولی دریغ که از خاطرت فراموشم ۵

ز یک خدنگ نشانی به خون خویشتنم
اگر هزار زره بر سر زره پوشم ۶

دو گوشت ار ز خروشیدنم به تنگ آمد
چنین مزن که ز دستت چو چنگ نخروشم ۷

بیار ساغر می را به گردش ای ساقی
که من ز چشم حریف افکن تو مدهوشم ۸

مگر به دامن محشر مرا به دوش آرند
چنین که مست و خراب از پیالهٔ دوشم ۹

چنان زبانه کشید آتش تظلم من
که آب چشمهٔ رحمت نکرد خاموشم ۱۰

ز هر طرف به کمینم نشسته شیرانند
من از نهایت غفلت به خواب خرگوشم ۱۱

فروغی از می گلگون سخن بگو ور نه
من آن دماغ ندارم که یاوه بنیوشم ۱۲