غزل ۳۶۳ - تا هست نشانی از نشانم

تا هست نشانی از نشانم
خاک قدم سبوکشانم ۱

تا ساغر من پر از شراب است
از شر زمانه در امانم ۲

تا در کفم آستین ساقیست
فرش است فلک بر آستانم ۳

در مرهم زخم خود چه کوشم
کاین تیر گذشت از استخوانم ۴

دردا که به وادی محبت
دنبال‌ترین کاروانم ۵

گفتی منشین به راه تیرم
تا تیر تو می‌زنی، نشانم ۶

پیوسته ببوسم ابروانت
گر تیر زنی بدین کمانم ۷

بالای تو تا نصیب من شد
ایمن ز بلای ناگهانم ۸

گفتم که بنالم از جفایت
زد مهر تو مهر بر دهانم ۹

بالم مشکن که شاه بازم
خونم مفشان که نغمه‌خوانم ۱۰

مرغ کهنم در این چمن لیک
بر شاخ تو تازه آشیانم ۱۱

دیدم ز محبتش فروغی
چیزی که نبود در گمانم ۱۲