غزل ۳۶۲ - نرگسش گفت که من ساقی می‌خوارانم

نرگسش گفت که من ساقی می‌خوارانم
گر چه خود مست ولی آفت هشیارانم ۱

مژه آراست که غوغای صف عشاقم
طره افشاند که سر حلقهٔ طرارانم ۲

رخ برافروخت که من شمع شب تاریکم
قد برافراخت که من دولت بیدارانم ۳

نکته خال و خطش از من سودازده پرس
که نویسندهٔ طومار سیه کارانم ۴

نقد جان بر سر بازار محبت دادم
تا بدانند که من هم ز خریدارانم ۵

سر بسی بار گران بود ز دوش افکندم
حالیا قافله‌سالار سبک بارانم ۶

تا مگر بر سر من بگذرد آن یار عزیز
روزگاری است که خاک قدم یارانم ۷

گر بزودی نشوم مست ببخش ای ساقی
زان که دیری است که هم صحبت هشیارانم ۸

گفتم از مکر فلک با تو سخن ها دارم
گفت خاموش که من خود سر مکارانم ۹

تا فروغی خم آن زلف گرفتارم کرد
مو به مو با خبر از حال گرفتارانم ۱۰