غزل ۳۸۷ - تا از دو چشم مستت بیمار و دردمندیم

تا از دو چشم مستت بیمار و دردمندیم
هم ایمن از بلاییم، هم فارغ از گزندیم ۱

گفتی برو ز کویم تا پای رفتنت هست
زین جا کجا توان رفت زیرا که پای‌بندیم ۲

از طاق ابروانت وز تار گیسوانت
هم خسته کمانیم، هم بسته کمندیم ۳

در دعوی محبت هم خوار و هم عزیزم
در عالم مودت هم پست و هم بلندیم ۴

او جز ملامت ما بر خود نمی‌پذیرد
ما جز سلامت او بر خود نمی‌پسندیم ۵

در عین تیرباران چشم از تو برنسبتم
در وقت دادن جان دل از تو برنکندیم ۶

وقتی نشد که بی دوست بر حال خود نگریم
روزی نشد که در عشق بر کار خود نخندیم ۷

گو از کمان مزن تیر کز دل به خون تپیدیم
گو از میان مکش تیغ کز کف سپر فکندیم ۸

با قهر و لطف معشوق در عاشقی فروغی
هم چشمه‌سار زهریم، هم کاروان قندیم ۹