غزل ۴۰۷ - ای پیک سحرگاهی پیغامی از و سرکن

ای پیک سحرگاهی پیغامی از و سرکن
ور تنگ شکر خواهی این نکته مکرر کن ۱

گفتی که بکش دامان از خاک در جانان
سر پیچم از این فرمان، فرمایش دیگر کن ۲

خواهی نخوری یک جو خون از فلک کج رو
هم بنده ساقی شو، هم خدمت ساغر کن ۳

ای از همه خوبان به، شکر کش و فرمان ده
هم پای به میدان نه، هم دست به خنجر کن ۴

تو لعبت حوری وش، زان روی دلت دلکش
خط بر در جنت کش، خون در دل کوثر کن ۵

با غمزهٔ غارتگر ترکانه درآ از در
هم خانه به یغما بر، هم شهر مسخر کن ۶

تیر ستمت خوردم، بار المت بردم
یعنی ز غمت مردم، اندیشه ز داور کن ۷

بت چون تو ندیدم من، سنگین دل و سیمین تن
یا بیخ مرا برکن، یا خاک مرا زر کن ۸

ای کرده قدت بر پا هم فتنه و هم غوغا
برخیز و فروغی را آسوده ز محشر کن ۹