غزل ۴۱۹ - ثواب من همه شد عین رو سیاهی من

ثواب من همه شد عین رو سیاهی من
که خواجه در غضب آمد ز بی گناهی من ۱

فغان که دور فتادم ز کوی ماهوشی
که در گدایی او بود پادشاهی من ۲

به جرم بی‌گنهی کشتی‌ام خوشا روزی
که غمزهٔ تو درآید به عذرخواهی من ۳

توان شناخت که من دردمند عشق توام
نه اشک سرخ و رخ زرد و رنگ کاهی من ۴

ز کشتگان غمت چون گواه می‌طلبند
گواه من نبود غیر بی‌گواهی من ۵

به غیر تیغ پناهم نماند و می‌پرسم
که رحم در دلت آید ز بی‌پناهی من ۶

سحر به کشتنم از در درآمدی سرمست
مگو نداشت اثر آه صبحگاهی من ۷

نریخت تا به زمین خون پاک بازان را
به خون دلیر نشد دلبر سپاهی من ۸

سزد فروغی اگر کج کلاه من گوید
که فتنه راست شد از فر کج کلاهی من ۹