غزل ۴۲۰ - خونم بتی ریخت کش داده بی چون

خونم بتی ریخت کش داده بی چون
مژگان خون ریز در ریزش خون ۱

بی باده دیدی چشمان سرمست
بی می شنیدی لبهای میگون ۲

در عهد زلفش یک جمع شیدا
در دور چشمش یک شهر مفتون ۳

چشم و لب او هر سو گرفته‌ست
شهری به نیرنگ، خلقی به افسون ۴

خوبان نشینند در خانه از شرم
هر گه که آید از خانه بیرون ۵

دل برده از من سروی که دارد
بالای دلکش، رفتار موزون ۶

خون از دل من هر شب روان است
تا طره‌اش داشت قصد شبیخون ۷

هر لحظه گردد در ملک خوبی
حسن تو بی‌حد، عشق من افزون ۸

کاری که او کرد با من فروغی
هرگز نکرده‌ست لیلی به مجنون ۹