غزل ۴۳۱ - هر کس که نهد پای بر آن خاک سر کو

هر کس که نهد پای بر آن خاک سر کو
ذکرش همه این است که گم گشته دلم کو ۱

من از اثر عشق، سیه بخت و سیه روز
او از مدد حسن، سیه چشم و سیه مو ۲

دیباچهٔ امید من آن صفحهٔ رخسار
سرمایهٔ سودای من آن حلقهٔ گیسو ۳

جمعی همه آشفتهٔ آن سنبل مشکین
شهری همه شوریدهٔ آن نرگس جادو ۴

هم لاله نرسته‌ست بدین آب و بدین تاب
هم گل به شکفته ست بدین رنگ و بدین بو ۵

من تشنه لب ساقی و او طالب کوثر
حاشا که رود آب من و شیخ به یک جو ۶

برخاست ز هر گوشه بلایی به کمینم
تا دیده‌ام افتاد بدان گوشهٔ ابرو ۷

آهوی من آن کار که با شیردلان کرد
هرگز نکند شیر قوی پنجه به آهو ۸

حسرت برم از خسرو و فرهاد که در عشق
نه زر به ترازویم و نه زور به بازو ۹

زیبا صنما پرده ز رخسار برانداز
تا بر طرف قبله فروغی نکند رو ۱۰