غزل ۴۵۲ - هر مرغ کز آن گلبن نو باخبرستی

هر مرغ کز آن گلبن نو باخبرستی
هر نغمه که سر کرد بسی با اثر ستی ۱

شادیم ز فرخندگی بخت که ما را
فرخنده نگاری است که فرخ سیرستی ۲

ما خسته نشینیم و تو در چشمهٔ نوشی
ما کشته زهریم و تو تنگ شکرستی ۳

از الفت ما گر به گریزی عجبی نیست
ما تیره نهادیم و تو روشن قمرستی ۴

آخر جگرم در هوس لعل تو خون شد
فریاد که سرمایهٔ خون جگرستی ۵

شوری که فکندی به سرم زان لب شیرین
پیداست از این چشمه که در چشم ترستی ۶

شاید اگر از عشق رخت شهرهٔ شهرم
زیرا که در آفاق به خوبی سمرستی ۷

نتوان نظرت کرد به امنیت خاطر
کز چشم سیه فتنهٔ صاحب نظرستی ۸

تا دیده‌ات آن زلف بناگوش ندیده‌ست
آسوده دل از گریهٔ شام و سحر ستی ۹

افسوس که آن سرو خرامنده فروغی
عمری است گران مایه ولی در گذرستی ۱۰