غزل ۴۸۰ - زاهد و سبحه صد دانه و ذکر سحری

زاهد و سبحه صد دانه و ذکر سحری
من و پیمودن پیمانه و دیوانه‌گری ۱

چون همه وضع جهان گذران در گذر است
مگذر از عالم شیدایی و شوریده‌سری ۲

تا کی از شعبدهٔ دور فلک خواهد بود
بادهٔ عیش به جام من و کام دگری ۳

تا شدم بی خبر از خویش، خبرها دارم
بی خبر شو که خبرهاست در این بی خبری ۴

تا شدم بی‌اثر، از ناله اثرها دیدم
بی اثر شو که اثرهاست در این بی اثری ۵

تا زدم لاف هنر خواجه به هیچم نخرید
بی هنر شو که هنرهاست در این بی هنری ۶

سرو آزاد شد آن دم که ثمر هیچ نداد
بی ثمر شو که ثمرهاست در این بی ثمری ۷

تا سر خود نسپردیم به خاک در دوست
خاطر آسوده نگشتیم از این دربه دری ۸

بیستون تاب دم تیشهٔ فرهاد نداشت
عشق را بین که از آن کوه گران شد کمری ۹

پری از شرم تو در پرده نهان شد وقتی
که برون آمدی از پرده پی پرده‌دری ۱۰

شهرهٔ شهر شدم از نظر همت شاه
تو به خوش منظری و بنده صاحب نظری ۱۱

آفتاب فلک عدل ملک ناصردین
که ازو ملک ندیده‌ست به جز دادگری ۱۲

آن که تا دست کرم گسترش آمد به کرم
تنگ دستی نکشیدیم ز بی سیم و زری ۱۳

تا فروغی خط آن ماه درخشان سر زد
فارغم روز و شب از فتنه دور قمری ۱۴