غزل ۴۹۸ - در شهر اگر تو شاهد شیرین گذر کنی

در شهر اگر تو شاهد شیرین گذر کنی
شهری به یک مشاهده زیر و زبر کنی ۱

خوش آن که از کمین به در آیی کمان به دست
وز تیر غمزه کار مرا مختصر کنی ۲

شب گر به جای شمع نشینی میان جمع
پروانهٔ وجود مرا شعله‌ور کنی ۳

آگه شوی ز خاک ریاضت‌کشان عشق
گر در بلای هجر شبی را سحر کنی ۴

گر بنگری به چاه زنخدان خویشتن
یعقوب را ز یوسف خود با خبر کنی ۵

بویت اگر به مجمع روحانیان رسد
آن جمع را ز موی خود آشفته‌تر کنی ۶

مردند عاشقان ز نخستین نگاه تو
حاجت بدان نشد که نگاه دگر کنی ۷

نبود عجب اگر به چنین چشمهای مست
آهنگ خون مردم صاحب نظر کنی ۸

دیدی دلا که بر سر کوی پریوشان
نگذاشت آب دیده که خاکی به سر کنی ۹

ناوک زنان بتان کمان کش ز چابکی
فرصت نمی‌دهند که جان را سپر کنی ۱۰

گر کام خواهی از لب لعلش فروغیا
باید ز اشک دامن خود پر گهر کنی ۱۱