غزل ۵۰۶ - ز وصل و هجر خود آسایش و عذاب منی

ز وصل و هجر خود آسایش و عذاب منی
تویی که مایهٔ تسکین و اضطراب منی ۱

دو هفته ماه و فروزنده آفتاب منی
ز دفتر دو جهان فرد انتخاب منی ۲

شکستگیت مباد ای نهال باغ مراد
چرا که خواستهٔ دیدهٔ پر آب منی ۳

ز سیل حادثه یارب خرابیت مرساد
که گنج خانهٔ کنج دل خراب منی ۴

من از بلای محبت چگونه پوشم چشم
که از دو چشم فسونگر بلای خواب منی ۵

اگر درنگ نداری به بزم من نه عجب
از آن که تندتر از عمر پرشتاب منی ۶

ز دستت ای غم هجران مرا خلاصی هست
مگر که کیفر اعمال ناصواب منی ۷

گسستگیت مباد ای شکسته زلف نگار
اگر چه آفت کالای صبر و تاب منی ۸

حسابت ای شب هجران به سر نمی‌آید
که روزنامهٔ اندوه بی حساب منی ۹

جز از لب تو فروغی حکایت نکند
که زیب دفتر و آرایش کتاب منی ۱۰