غزل ۵۰۷ - مو به مو دام فریب دل دانای منی

مو به مو دام فریب دل دانای منی
پای تا سر پی تسخیر سراپای منی ۱

من همان روز که چشمان تو دیدم گفتم
که ز مژگان سیه فتنهٔ فردای منی ۲

می خورم زهر به شیرینی شکر تا تو
بت شیرین دهن و شوخ و شکرخای منی ۳

من و شور تو که از سلسلهٔ زلف بلند
همه جا سلسله دار دل شیدای منی ۴

با سر زلف پراکنده بیا در مجمع
تا بدانند که سرمایهٔ سودای منی ۵

چشم بد دور که از صف زده مژگان سیه
رهزن دانش و غارتگر کالای منی ۶

گفتم از عشق تو رسوای جهانم تا چند
گفت رسوای منی تا به تماشای منی ۷

سر جنگ است تو را همه عشاق مگر
دست پروردهٔ دارای صف آرای منی ۸

زاده عبدالله فرزانه فروغی که به بحر
گوید اندوختهٔ طبع گوهر زای منی ۹

نیک‌بختی که بدو خسرو خاور گوید
که منم چاکر دیرین و تو مولای منی ۱۰