غزل ۵۱۴ - دوش مستانه چه خوش گفت قدح پیمایی

دوش مستانه چه خوش گفت قدح پیمایی
که به از گوشهٔ می‌خانه ندیدم جایی ۱

آنچنان بی خبرم ساخت نگاه ساقی
که نه از می خبرم هست و نه از مینایی ۲

با تو ای می غم ایام فراموشم شد
که فرح بخش و طرب خیز و نشاط افزایی ۳

ترک سرمستی و در کردن خون هشیاری
طفل نادانی و در بردن دل دانایی ۴

کافر عشق تو آزاده ز هر آیینی
بستهٔ زلف تو آسوده ز هر سودایی ۵

ذره را پرتو مهر تو کند خورشیدی
قطره را گردش جام تو کند دریای ۶

عشق بازان تو را با مه و خورشید چه کار
کاهل بینش نروند از پی هر زیبایی ۷

بر سر کوی تو جان را خوشی خواهم داد
زان که خوش صورت و خوش سیرت و خوش سیمایی ۸

از کمند تو فروغی به سلامت بجهد
که ستم پیشه و عاشق کش و بی‌پروایی ۹