غزل ۵۱۳ - ای سر زلف تو سر رشتهٔ هر سودایی

ای سر زلف تو سر رشتهٔ هر سودایی
خاری از سوزن سودای تو در هر پایی ۱

از رخ و زلف تو در دیر و حرم آشوبی
از خط و خال تو در کون و مکان غوغایی ۲

سرو بالای تو پیرایهٔ هر بستانی
تن زیبای تو آرایش هر دیبایی ۳

هیچ نقاش نبسته‌ست چنان تصویری
هیچ بازار ندیده‌ست چنین کالایی ۴

دل ما و شکن جعد عبیرافشانی
سر ما و قدم سرو سهی بالایی ۵

من و شور تو اگر تلخ و اگر شیرینی
من و ذوق تو اگر زهر و اگر حلوایی ۶

آه عشاق جگر خسته به جایی نرسد
که به قد سرو و به‌بر سیم و به دل خارایی ۷

شعلهٔ شمع رخت بر همه کس روشن کرد
کآتش خرمن پروانهٔ بی‌پروائی ۸

به سر زلف تو دستی به جنون خواهم زد
تا بدانند که زنجیر دل شیدایی ۹

تیره شد مهر و مه از جلوهٔ روی تو مگر
حلقه در گوش مهین خواجهٔ روشن رایی ۱۰

گر به کویت نکند جای، فروغی چه کند
که ندارد به جهان خوش تر از اینجا جایی ۱۱