غزل ۲۳۳ - دست از طلب ندارم تا کام من برآید

دست از طلب ندارم تا کام من برآید
یا تن رسد به جانان یا جان ز تن برآید ۱

بگشای تربتم را بعد از وفات و بنگر
کز آتش درونم دود از کفن برآید ۲

بنمای رخ که خلقی واله شوند و حیران
بگشای لب که فریاد از مرد و زن برآید ۳

جان بر لب است و حسرت در دل که از لبانش
نگرفته هیچ کامی جان از بدن برآید ۴

از حسرت دهانش آمد به تنگ جانم
خود کام تنگ دستان کی زان دهن برآید ۵

گویند ذکر خیرش در خیل عشق بازان
هر جا که نام حافظ در انجمن برآید ۶