غزل ۷۲ - بی‌یار دل شکسته و دور از دیار خویش

بی‌یار دل شکسته و دور از دیار خویش
درمانده‌ایم عاجز و حیران به کار خویش ۱

از روزگار هیچ مرادی نیافتیم
آزرده‌ایم لاجرم از روزگار خویش ۲

نه کار دل به کام و نه دلدار سازگار
خونین دلم ز طالع ناسازگار خویش ۳

یکدم قرار نیست دلم را ز تاب عشق
در آتشم ز دست دل بی‌قرار خویش ۴

از بهر آنکه میزند آبی بر آتشم
منت پذیرم از مژهٔ سیل‌بار خویش ۵

دیوانه دل به عشق سپارد عبیدوار
عاقل به دست دل ندهد اختیار خویش ۶