غزل ۱ - بکشت غمزهٔ آن شوخ بی‌گناه مرا غزل ۲ - ز حد گذشت جدائی ز حد گذشت جفا غزل ۳ - شوریده کرد شیوهٔ آن نازنین مرا غزل ۴ - در ما به ناز می‌نگرد دلربای ما غزل ۵ - ای خط و خال خوشت مایهٔ سودای ما غزل ۶ - میکند سلسلهٔ زلف تو دیوانه مرا غزل ۷ - میزند غمزهٔ مرد افکن او تیر مرا غزل ۸ - کرد فارغ گل رویت ز گلستان ما را غزل ۹ - دلا با مغان آشنائی طلب غزل ۱۰ - دارم بتی به چهرهٔ صد ماه و آفتاب غزل ۱۱ - لطف تو از حد برون حسن تویی منتهاست غزل ۱۲ - خوشا کسی که ز عشقش دمی رهایی نیست غزل ۱۳ - جفا مکن که جفا رسم دل ربایی نیست غزل ۱۴ - دلداده را ز تیر ملامت گزند نیست غزل ۱۵ - ما را ز شوق یار به غیر التفات نیست غزل ۱۶ - ترک سر مستم که ساغر می گرفت غزل ۱۷ - رمید صبر و دل از من چو دلنواز برفت غزل ۱۸ - سیاه چرده بتم را نمک ز حد بگذشت غزل ۱۹ - ز سنبلی که عذارت بر ارغوان انداخت غزل ۲۰ - مرا ز وصل تو حاصل به جز تمنا نیست غزل ۲۱ - دگر برون شدنم زین دیار ممکن نیست غزل ۲۲ - جانا بیا که بی تو دلم را قرار نیست غزل ۲۳ - حاصل ز زندگانی ما جز وبال نیست غزل ۲۴ - هرگز دلم ز کوی تو جائی دگر نرفت غزل ۲۵ - در خانه تا قرابهٔ ما پر شراب نیست غزل ۲۶ - دلی که بستهٔ زنجیر زلف یاری نیست غزل ۲۷ - بیش از این برگ فراق رخ جانانم نیست غزل ۲۸ - سر نخوانیم که سودا زدهٔ موئی نیست غزل ۲۹ - نه به ز شیوهٔ مستان طریق ورائی هست غزل ۳۰ - دوشم غم تو ملک سویدا گرفته بود غزل ۳۱ - ز من مپرس که بر من چه حال میگذرد غزل ۳۲ - دردا که درد ما به دوایی نمی رسد غزل ۳۳ - نسیم خاک مصلی و آب رکن آباد غزل ۳۴ - دلم ز عشق تبرا نمی‌تواند کرد غزل ۳۵ - ساقیا باز خرابیم بده جامی چند غزل ۳۶ - ترا که گفت که با ما وفا نشاید کرد غزل ۳۷ - نقش روی توام از پیش نظر می‌نرود غزل ۳۸ - گرم عنایت او در بروی بگشاید غزل ۳۹ - دوش اشگم سر به جیحون میکشید غزل ۴۰ - هرگز کسی به خوبی چون یار ما نباشد غزل ۴۱ - دوش لعلت نفسی خاطر ما خوش میکرد غزل ۴۲ - مردیم و یار هیچ عنایت نمیکند غزل ۴۳ - ز کوی یار زمانی کرانه نتوان کرد غزل ۴۴ - بی روی یار صبر میسر نمی‌شود غزل ۴۵ - سعادت روی با دین تو دارد غزل ۴۶ - لعل نوشینش چو خندان می شود غزل ۴۷ - باد صبا جیب سمن برگشاد غزل ۴۸ - کجا کسی که مرا مژدهٔ چمانه دهد غزل ۴۹ - سپیده‌دم به صبوحی شراب خوش باشد غزل ۵۰ - جوقی قلندرانیم بر ما قلم نباشد غزل ۵۱ - شرم دار ایدل از این دهر رهائی تا چند غزل ۵۲ - دلم زین بیش غوغا بر نتابد غزل ۵۳ - ز سوز عشق من جانت بسوزد غزل ۵۴ - وداع کعبهٔ جان چون توان کرد غزل ۵۵ - عاشق شوریده ترک یار نتوانست کرد غزل ۵۶ - علی‌الصباح که نرگس پیاله بردارد غزل ۵۷ - خرم آن کس که غم عشق تو در دل دارد غزل ۵۸ - ناگاه هوش و صبر من آن دلربا ببرد غزل ۵۹ - پیوسته چشم شوخت ما را فکار دارد غزل ۶۰ - یار پیمان شکنم با سر پیمان آمد غزل ۶۱ - باز ترک عهد و پیمان کرده بود غزل ۶۲ - از دم جان بخش نی‌دل را صفائی میرسد غزل ۶۳ - دل همان به که گرفتار هوائی باشد غزل ۶۴ - دوش عقلم هوس وصل تو شیدا میکرد غزل ۶۵ - دوش سلطان خیالش باز غوغا کرده بود غزل ۶۶ - جوق قلندرانیم در ما ریا نباشد غزل ۶۷ - میپزد باز سرم بیهده سودای دگر غزل ۶۸ - مرا دلیست گرفتار خطهٔ شیراز غزل ۶۹ - چمن دل بردن آیین میکند باز غزل ۷۰ - با ما نکرد آن بت سرکش وفا هنوز غزل ۷۱ - قصهٔ درد دل و غصهٔ شبهای دراز غزل ۷۲ - بی‌یار دل شکسته و دور از دیار خویش غزل ۷۳ - در این چنین سره فصلی و نوبهاری خوش غزل ۷۴ - وصل جانان باشدم جان گو مباش غزل ۷۵ - نه بر هرخان و خاقان میبرم رشگ غزل ۷۶ - ای ترک چشم مستت بیمار خانهٔ دل غزل ۷۷ - گوئی آن یار که هر دو ز غمش خسته‌تریم غزل ۷۸ - حال خود بس تباه می‌بینم غزل ۷۹ - ما سریر سلطنت در بینوائی یافتیم غزل ۸۰ - یارب از کرده به لطف تو پناه آوردیم غزل ۸۱ - منم اسیر و پریشان ز یار خود محروم غزل ۸۲ - باز در میکده سر حلقهٔ رندان شده‌ام غزل ۸۳ - قصد آن زلفین سرکش کرده‌ام غزل ۸۴ - هرگه که شبی خود را در میکده اندازیم غزل ۸۵ - از حد گذشت درد و به درمان نمیرسیم غزل ۸۶ - ما که رندان کیسه پردازیم غزل ۸۷ - ما گدایان بعد از این از کار و بار آسوده‌ایم غزل ۸۸ - رفتم از خطهٔ شیراز و به جان در خطرم غزل ۸۹ - بیش از این بد عهد و پیمانی مکن غزل ۹۰ - دلا باز آشفته کاری مکن غزل ۹۱ - در خود نمی‌بینم که من بی او توانم ساختن غزل ۹۲ - منگر به حدیث خرقه پوشان غزل ۹۳ - خدایا تو ما را صفائی بده غزل ۹۴ - ای عاشقان رویت بر مهر دل نهاده غزل ۹۵ - باز فکند در چمن، بلبل مست غلغله غزل ۹۶ - مرا دلیست ره عافیت رها کرده غزل ۹۷ - مبارکست نظر بر تو بامداد پگاه غزل ۹۸ - بدین صفت سر و چشمی و قد و بالائی غزل ۹۹ - خوش بود گر تو یار ما باشی غزل ۱۰۰ - افتاده بازم در سر هوائی غزل ۱۰۱ - زهی لعل لبت درج لئالی غزل ۱۰۲ - دارد به سوی یاری مسکین دلم هوائی غزل ۱۰۳ - زلفت به پریشانی دل برد به پیشانی غزل ۱۰۴ - عزم کجا کرده‌ای باز که برخاستی غزل ۱۰۵ - گر آن مه را وفا بودی چه بودی غزل ۱۰۶ - خم ابروی او در جانفزائی