غزل ۹۴ - ای عاشقان رویت بر مهر دل نهاده

ای عاشقان رویت بر مهر دل نهاده
زنجیریان مویت سرها به باد داده ۱

جان را به کوی جانان چشم خوشت کشیده
وز بند غصه دل را ابروی تو گشاده ۲

با عشق جان ما را سوزیست در گرفته
با اشگ چشم ما را کاریست اوفتاده ۳

تا چشم نیم مستت وسمه نهد بر ابرو
چون دل خلاص یابد زان زلف وانهاده ۴

از وصف آنزنخدان من ساده‌دل چه گویم
یارب چه لطف دارد آن نازنین ساده ۵

ما را ز ننگ هستی جز می نمی‌رهاند
صوفی مباش منکر کز باده نیست باده ۶

بخت عبید و وصلت، این دولتم نباشد
در خواب اگر خیالت بینم زهی سعاده ۷