شمارهٔ ۲ - در عبرت از عاقبت کار شاه شیخ ابواسحاق

سلطان تاج بخش جهاندار امیر شیخ
کاوازهٔ سعادت جودش جهان گرفت ۱

شاهی چو کیقباد و چو افراسیاب گرد
کشور چو شاه سنجر و شاه اردوان گرفت ۲

پشتی دین به قوت تدبیر پیر کرد
روی زمین به بازوی بخت جوان گرفت ۳

در عیش ساز و عادت خسرو بنا نهاد
در رسم و عدل شیوهٔ نوشیروان گرفت ۴

ایوان و قصر و جنت و فردوس برفراشت
در وی نشست شاد و قدح شادمان گرفت ۵

هر بنده‌ای که بر در او جایگاه یافت
خود را امیر خسرو صاحبقران گرفت ۶

بنگر که روزگار چه بازی پدید کرد
نکبت چگونه دولت او را عنان گرفت ۷

جوشی بزد محیط بلائی به ناگهان
ملک و خزانه و پسرش در میان گرفت ۸

یا سوز و گریه‌ای که بهم برزد آن بنا
یا دود ناله‌ای که در آن دودمان گرفت ۹

کان بوستان سرای که آئین و رنگ و بوی
خلد برین ز رونق آن بوستان گرفت ۱۰

اکنون بدان رسید که بر جای عندلیب
زاغ سیه دل آمد و در او مکان گرفت ۱۱

قصری که برد فرخی از فر او همای
سگ بچه کرد در وی و جغد آشیان گرفت ۱۲

در کار روزگار و ثبات جهان عبید
عبرت هزار بار از این می‌توان گرفت ۱۳

بیچاره آدمی چو ندارد به هیچ حال
نه بر ستاره داد و نه بر آسمان گرفت ۱۴

خوشوقت مقبلی که دل اندر جهان نبست
واسوده خاطریکه ز دنیا کران گرفت ۱۵