غزل ۲۵۰ - روی بنمای و وجود خودم از یاد ببر

روی بنمای و وجود خودم از یاد ببر
خرمن سوختگان را همه گو باد ببر ۱

ما چو دادیم دل و دیده به طوفان بلا
گو بیا سیل غم و خانه ز بنیاد ببر ۲

زلف چون عنبر خامش که ببوید هیهات
ای دل خام طمع این سخن از یاد ببر ۳

سینه گو شعله ی آتشکده ی فارس بکش
دیده گو آب رخ دجله ی بغداد ببر ۴

دولت پیر مغان باد که باقی سهل است
دیگری گو برو و نام من از یاد ببر ۵

سعی نابرده در این راه به جایی نرسی
مزد اگر می‌طلبی طاعت استاد ببر ۶

روز مرگم نفسی وعده ی دیدار بده
وان گهم تا به لحد فارغ و آزاد ببر ۷

دوش می‌گفت به مژگان درازت بکشم
یا رب از خاطرش اندیشه ی بیداد ببر ۸

حافظ اندیشه کن از نازکی خاطر یار
برو از درگهش این ناله و فریاد ببر ۹