غزل ۲۸۱ - یا رب این نوگل خندان که سپردی به منش

یا رب این نوگل خندان که سپردی به منش
می‌سپارم به تو از چشم حسود چمنش ۱

گر چه از کوی وفا گشت به صد مرحله دور
دور باد آفت دور فلک از جان و تنش ۲

گر به سرمنزل سلمی رسی ای باد صبا
چشم دارم که سلامی برسانی ز منش ۳

به ادب نافه گشایی کن از آن زلف سیاه
جای دل‌های عزیز است به هم برمزنش ۴

گو دلم حق وفا با خط و خالت دارد
محترم دار در آن طره ی عنبرشکنش ۵

در مقامی که به یاد لب او می نوشند
سفله آن مست که باشد خبر از خویشتنش ۶

عرض و مال از در میخانه نشاید اندوخت
هر که این آب خورد رخت به دریا فکنش ۷

هر که ترسد ز ملال انده عشقش نه حلال
سر ما و قدمش یا لب ما و دهنش ۸

شعر حافظ همه بیت الغزل معرفت است
آفرین بر نفس دلکش و لطف سخنش ۹