غزل ۲۹۰ - دلم رمیده شد و غافلم من درویش

دلم رمیده شد و غافلم من درویش
که آن شکاری سرگشته را چه آمد پیش ۱

چو بید بر سر ایمان خویش می‌لرزم
که دل به دست کمان ابروییست کافرکیش ۲

خیال حوصله ی بحر می‌پزد هیهات
چه‌هاست در سر این قطره ی محال اندیش ۳

بنازم آن مژه ی شوخ عافیت کش را
که موج می‌زندش آب نوش بر سر نیش ۴

ز آستین طبیبان هزار خون بچکد
گرم به تجربه دستی نهند بر دل ریش ۵

به کوی میکده گریان و سرفکنده روم
چرا که شرم همی‌آیدم ز حاصل خویش ۶

نه عمر خضر بماند نه ملک اسکندر
نزاع بر سر دنیی دون مکن درویش ۷

بدان کمر نرسد دست هر گدا حافظ
خزانه‌ای به کف آور ز گنج قارون بیش ۸