شمارهٔ ۹۵ - ترجیح ملک هند به عقل از هوای خویش بر روم و بر عراق و خراسان و قندهار

هند چو فردوس شد از صحبت من
بهر هوایش کنون آیم به سخن ۱

شیر صفت مرد به یک توی قبا
گرم چو شیر است گرش نیست عنا ۲

نه چو خراسان که تن از برف فزون
سرد ساری است به ده شقه درون ۳

آنکه به گرماست همین رنجش و بس
لیک شود کشته ز سر ما همه کس ۴

نی چو خراسان که دو سه هفته گلش
آمد و بگذشت چو سیلی ز پلش ۵

وین گل ما بعضی اگر خشک شود
طبله درون نافه چو از مشک شود ۶

میوهٔ بی خسته که نبود به جهان
برگ که چون میوه بود خورد مهان ۷

موز همان میوهٔ بی خسته نگر
برگ ز تنبول نگر بابت خور ۸