غزل ۳۲۴ - گر چه افتاد ز زلفش گرهی در کارم

گر چه افتاد ز زلفش گرهی در کارم
همچنان چشم گشاد از کرمش می‌دارم ۱

به طرب حمل مکن سرخی رویم که چو جام
خون دل عکس برون می‌دهد از رخسارم ۲

پرده ی مطربم از دست برون خواهد برد
آه اگر زان که در این پرده نباشد بارم ۳

پاسبان حرم دل شده‌ام شب همه شب
تا در این پرده جز اندیشه ی او نگذارم ۴

منم آن شاعر ساحر که به افسون سخن
از نی کلک همه قند و شکر می‌بارم ۵

دیده ی بخت به افسانه ی او شد در خواب
کو نسیمی ز عنایت که کند بیدارم ۶

چون تو را در گذر ای یار نمی‌یارم دید
با که گویم که بگوید سخنی با یارم ۷

دوش می‌گفت که حافظ همه روی است و ریا
به جز از خاک درش با که بود بازارم ۸