غزل ۳۶۱ - آن که پامال جفا کرد چو خاک راهم

آن که پامال جفا کرد چو خاک راهم
خاک می‌بوسم و عذر قدمش می‌خواهم ۱

من نه آنم که ز جور تو بنالم حاشا
بنده ی معتقد و چاکر دولت خواهم ۲

بسته‌ام در خم گیسوی تو امید دراز
آن مبادا که کند دست طلب کوتاهم ۳

ذره ی خاکم و در کوی توام جای خوش است
ترسم ای دوست که بادی ببرد ناگاهم ۴

پیر میخانه سحر جام جهان بینم داد
و اندر آن آینه از حسن تو کرد آگاهم ۵

صوفی صومعه ی عالم قدسم لیکن
حالیا دیر مغان است حوالت گاهم ۶

با من راه نشین خیز و سوی میکده آی
تا در آن حلقه ببینی که چه صاحب جاهم ۷

مست بگذشتی و از حافظت اندیشه نبود
آه اگر دامن حسن تو بگیرد آهم ۸

خوشم آمد که سحر خسرو خاور می‌گفت
با همه پادشهی بنده ی توران شاهم ۹