غزل ۳۷۶ - دوستان وقت گل آن به که به عشرت کوشیم

دوستان وقت گل آن به که به عشرت کوشیم
سخن اهل دل است این و به جان بنیوشیم ۱

نیست در کس کرم و وقت طرب می‌گذرد
چاره آن است که سجاده به می بفروشیم ۲

خوش هواییست فرح بخش خدایا بفرست
نازنینی که به رویش می گلگون نوشیم ۳

ارغنون ساز فلک رهزن اهل هنر است
چون از این غصه ننالیم و چرا نخروشیم ۴

گل به جوش آمد و از می نزدیمش آبی
لاجرم ز آتش حرمان و هوس می‌جوشیم ۵

می‌کشیم از قدح لاله شرابی موهوم
چشم بد دور که بی مطرب و می مدهوشیم ۶

حافظ این حال عجب با که توان گفت که ما
بلبلانیم که در موسم گل خاموشیم ۷