غزل ۳۸۱ - گر چه ما بندگان پادشهیم

گر چه ما بندگان پادشهیم
پادشاهان ملک صبحگهیم ۱

گنج در آستین و کیسه تهی
جام گیتی نما و خاک رهیم ۲

هوشیار حضور و مست غرور
بحر توحید و غرقه ی گنهیم ۳

شاهد بخت چون کرشمه کند
ماش آیینه ی رخ چو مهیم ۴

شاه بیدار بخت را هر شب
ما نگهبان افسر و کلهیم ۵

گو غنیمت شمار صحبت ما
که تو در خواب و ما به دیده گهیم ۶

شاه منصور واقف است که ما
روی همت به هر کجا که نهیم ۷

دشمنان را ز خون کفن سازیم
دوستان را قبای فتح دهیم ۸

رنگ تزویر پیش ما نبود
شیر سرخیم و افعی سیهیم ۹

وام حافظ بگو که بازدهند
کرده‌ای اعتراف و ما گوهیم ۱۰