شمارهٔ ۱۱۷ - ای آن که غمگنی

ای آن که غمگنی و سزاواری
وندر نهان سرشک همی باری ۱

از بهر آن کجا ببرم نامش
ترسم ز بخت انده و دشواری ۲

رفت آن که رفت و آمد آنک آمد
بود آن که بود، خیره چه غمداری؟ ۳

هموار کرد خواهی گیتی را؟
گیتی‌ست، کی پذیرد همواری ۴

مستی مکن، که ننگرد او مستی
زاری مکن، که نشنود او زاری ۵

شو، تا قیامت آید، زاری کن
کی رفته را به زاری باز آری؟ ۶

آزار بیش بینی زین گردون
گر تو به هر بهانه بیازاری ۷

گویی گماشته‌ست بلایی او
بر هر که تو دل بر او بگماری ۸

ابری پدید نی و کسوفی نی
بگرفت ماه و گشت جهان تاری ۹

فرمان کنی و یا نکنی، ترسم
بر خویشتن ظفر ندهی باری! ۱۰

تا بشکنی سپاه غمان بر دل
آن به که می بیاری و بگساری ۱۱

اندر بلای سخت پدید آید
فضل و بزرگمردی و سالاری ۱۲