شماره ۱۲۷ - ای بر همه میران جهان یافته شاهی

ای بر همه میران جهان یافته شاهی
می خور، که بد اندیش چنان شد که تو خواهی ۱

می خواه، که بدخواه به کام دل تو گشت
وز بخت بد اندیش تو آورد تباهی ۲

شد روزه و تسبیح و تراویح به یک جای
عید آمد و آمد می و معشوق و ملاهی ۳

چون ماه همی جست شب عید همه خلق
من روی تو جستم، که مرا شاهی و ماهی ۴

مه گاه بر افزون بود و گاه به کاهش
دایم تو برافزون بوی و هیچ نکاهی ۵

میری به تو محکم شد و شاهی به تو خرم
بر خیره ندادند ترا میری و شاهی ۶

خورشید روان باشی، چون از بر رخشی
دریای روان باشی، چون از بر گاهی ۷

آن ها که همه میل سوی ملک تو کردند
اینک بنهادند سر از تافته راهی ۸

دام طمع از ماهی در آب فگندند
نه مرد به جای آمد و نه دام و نه ماهی ۹

مهتر نشود، گر چه قوی گردد کهتر
گاهی نشود، گر چه هنر دارد، چاهی ۱۰