غزل ۴۵۶ - نوبهار است در آن کوش که خوش دل باشی

نوبهار است در آن کوش که خوش دل باشی
که بسی گل بدمد باز و تو در گل باشی ۱

من نگویم که کنون با که نشین و چه بنوش
که تو خود دانی اگر زیرک و عاقل باشی ۲

چنگ در پرده همین می‌دهدت پند ولی
وعظت آن گاه کند سود که قابل باشی ۳

در چمن هر ورقی دفتر حالی دگر است
حیف باشد که ز کار همه غافل باشی ۴

نقد عمرت ببرد غصه ی دنیا به گزاف
گر شب و روز در این قصه ی مشکل باشی ۵

گر چه راهیست پر از بیم ز ما تا بر دوست
رفتن آسان بود ار واقف منزل باشی ۶

حافظا گر مدد از بخت بلندت باشد
صید آن شاهد مطبوع شمایل باشی ۷