غزل ۴۵۷ - هزار جهد بکردم که یار من باشی

هزار جهد بکردم که یار من باشی
مرادبخش دل بی‌قرار من باشی ۱

چراغ دیده ی شب زنده دار من گردی
انیس خاطر امیدوار من باشی ۲

چو خسروان ملاحت به بندگان نازند
تو در میانه خداوندگار من باشی ۳

از آن عقیق که خونین دلم ز عشوه ی او
اگر کنم گله‌ای غمگسار من باشی ۴

در آن چمن که بتان دست عاشقان گیرند
گرت ز دست برآید نگار من باشی ۵

شبی به کلبه ی احزان عاشقان آیی
دمی انیس دل سوگوار من باشی ۶

شود غزاله ی خورشید صید لاغر من
گر آهویی چو تو یک دم شکار من باشی ۷

سه بوسه کز دو لبت کرده‌ای وظیفه ی من
اگر ادا نکنی قرض دار من باشی ۸

من این مراد ببینم به خود که نیم شبی
به جای اشک روان در کنار من باشی ۹

من ار چه حافظ شهرم جوی نمی‌ارزم
مگر تو از کرم خویش یار من باشی ۱۰