غزل ۴۷۱ - ز دلبرم که رساند نوازش قلمی

ز دلبرم که رساند نوازش قلمی
کجاست پیک صبا گر همی‌کند کرمی ۱

قیاس کردم و تدبیر عقل در ره عشق
چو شبنمی است که بر بحر می‌کشد رقمی ۲

بیا که خرقه من گر چه رهن میکده‌هاست
ز مال وقف نبینی به نام من درمی ۳

حدیث چون و چرا درد سر دهد ای دل
پیاله گیر و بیاسا ز عمر خویش دمی ۴

طبیب راه نشین درد عشق نشناسد
برو به دست کن ای مرده دل مسیح دمی ۵

دلم گرفت ز سالوس و طبل زیر گلیم
به آن که بر در میخانه برکشم علمی ۶

بیا که وقت شناسان دو کون بفروشند
به یک پیاله می صاف و صحبت صنمی ۷

دوام عیش و تنعم نه شیوه عشق است
اگر معاشر مایی بنوش نیش غمی ۸

نمی‌کنم گله‌ای لیک ابر رحمت دوست
به کشته زار جگرتشنگان نداد نمی ۹

چرا به یک نی قندش نمی‌خرند آن کس
که کرد صد شکرافشانی از نی قلمی ۱۰

سزای قدر تو شاها به دست حافظ نیست
جز از دعای شبی و نیاز صبحدمی ۱۱