غزل ۱۳۷ - هر شب من و از گریه سر کوی تو شستن

هر شب من و از گریه سر کوی تو شستن
بدبختی این دیده که آن پا نتوان شست

دریا ز پی بخت بد از دیده چه ریزم
چون بخت بد خویش به دریا نتوان شست

عشق از دل ماکم نتوان کرد که ذاتی است
چون مایهٔ آتش که ز خارا نتوان شست

از دردی خم شوی مصلای من مست
کز آب دگر کهنه مارا نتوان شست