غزل ۴۸۸ - سحرم هاتف میخانه به دولتخواهی

سحرم هاتف میخانه به دولتخواهی
گفت بازآی که دیرینه این درگاهی ۱

همچو جم جرعه ما کش که ز سر دو جهان
پرتو جام جهان بین دهدت آگاهی ۲

بر در میکده رندان قلندر باشند
که ستانند و دهند افسر شاهنشاهی ۳

خشت زیر سر و بر تارک هفت اختر پای
دست قدرت نگر و منصب صاحب جاهی ۴

سر ما و در میخانه که طرف بامش
به فلک بر شد و دیوار بدین کوتاهی ۵

قطع این مرحله بی همرهی خضر مکن
ظلمات است بترس از خطر گمراهی ۶

اگرت سلطنت فقر ببخشند ای دل
کمترین ملک تو از ماه بود تا ماهی ۷

تو دم فقر ندانی زدن از دست مده
مسند خواجگی و مجلس تورانشاهی ۸

حافظ خام طمع شرمی از این قصه بدار
عملت چیست که فردوس برین می‌خواهی ۹