غزل ۴۹۴ - ای دل گر از آن چاه زنخدان به درآیی

ای دل گر از آن چاه زنخدان به درآیی
هر جا که روی زود پشیمان به درآیی ۱

هش دار که گر وسوسه عقل کنی گوش
آدم صفت از روضه رضوان به درآیی ۲

شاید که به آبی فلکت دست نگیرد
گر تشنه لب از چشمه حیوان به درآیی ۳

جان می‌دهم از حسرت دیدار تو چون صبح
باشد که چو خورشید درخشان به درآیی ۴

چندان چو صبا بر تو گمارم دم همت
کز غنچه چو گل خرم و خندان به درآیی ۵

در تیره شب هجر تو جانم به لب آمد
وقت است که همچون مه تابان به درآیی ۶

بر رهگذرت بسته‌ام از دیده دو صد جوی
تا بو که تو چون سرو خرامان به درآیی ۷

حافظ مکن اندیشه که آن یوسف مه رو
بازآید و از کلبه احزان به درآیی ۸