غزل ۳۰۳ - جوان و پیر که در بند مال و فرزندند

جوان و پیر که در بند مال و فرزندند
نه عاقلند که طفلان ناخردمندند ۱

بخانه‌ای که ره جان نمی‌توان بستن
چه ابلهند کسانی که دل همی بندند ۲

به سبزه زار فلک طرفه باغبانانند
که هر نهال که شاندند باز برکندند ۳

جمال صحبت هم صحبتان غنیمت دان
که می‌روند نه ز انسانکه باز پیوندند ۴

بسا ز توشه ز بهر مسافران وجود
که میهمان عزیزند وروز کی چندند ۵

ترا به از عمل خیر نیست فرزندی
که دشمنند ترا زادگان نه فرزندند ۶

مجوی دینی اگر اهل معینی خسرو
که از همای به مردار میل نپسندند ۷