غزل ۳۲۰ - سوز دلم بدید و ز دیده نمی نریخت

سوز دلم بدید و ز دیده نمی نریخت
این یار خانه سوخته را این قدر نبود

دوش آمدی و معذرتی گر نکرد من
معذور دار زانکه ز خویشم خبر نبود

بیگانه وار از سر ما سایه برگرفت
ما را ز آشنایی او این گمان نبود

گل آمد و به باغ رسیدند بلبلان
وان مرغ رفته را هوس آشیان نبود

یارب که دوش غایب من خانهٔ که بود
تشویش این چراغ ز پروانهٔ که بود؟