هوش مصنوعی:
شاعر از نبودن معشوق در آغوش خود گلایه میکند و بیان میکند که حتی اگر گلها نیز در آغوش او بریزند، به دلیل غیبت معشوق، همچون خار هستند. همچنین، از وعدههای عملنشده معشوق شکایت دارد.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عاشقانه و احساسی عمیق است که درک آن برای مخاطبان زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و زبان شاعرانه، مناسب سنین بالاتر است.
غزل ۵۹۷ - گر به آغوش بریزند گل اندر برمن
گر به آغوش بریزند گل اندر برمن
آنهمه خار بود چون تو در آغوش نه ای
دوش گفتی که کنم چارهٔ کارت فردا
آخر امر و زچرا بر سخن دوش نهای ؟
آنهمه خار بود چون تو در آغوش نه ای
دوش گفتی که کنم چارهٔ کارت فردا
آخر امر و زچرا بر سخن دوش نهای ؟
۴۲۳
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۵۹۶ - نفسی که با نگاری گذرد به شادمانی
گوهر بعدی:غزل ۵۹۸ - سروی چنین یا سوسنی یا از گل تر خرمنی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
