غزل ۶۰۵ - بیکار دلی باشد کو را نبود دردی

بیکار دلی باشد کو را نبود دردی
کاهل فرسی باشد کزوی نجهد گردی ۱

دردی که بود از عشق جانم به فدای آن
خود جان نبود شیرین بی ذوق چنان دردی ۲

شبها منم و شمعی هم سوخته و هم مست
گه مرده و گه زنده آهی و دمی سردی ۳

شد وقت گل و روزی فریاد که ننشینی
یک دم چو گل سرخی در پیش گل زردی ۴

زانگه که غمت در دل چون حرص بخیلان شد
دارم همه شب چشمی چون دست جوان‌مردی ۵

گفتم که غمت آخر تا چند خورد خسرو
خندید که عاشق را به زین نبود خوردی ۶