هوش مصنوعی:
این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که در آن شاعر از عشق و درد فراق میسراید و از ساز و نوا به عنوان نمادی برای بیان احساساتش استفاده میکند. او به فرهاد و شیرین اشاره میکند و از نیاز خود به معشوق سخن میگوید. در پایان، شاعر اشاره میکند که این شعر از حافظ نیست، بلکه تحت تأثیر هوای شیراز سروده شده است.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از نمادها و اشارات ادبی ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
غزل شمارهٔ ۱۶ - مرغ زخمی
ای جگر گوشه کیست دمسازت
با جگر حرف می زند سازت ۱
تارو پودم در اهتزاز آرد
سیم ساز ترانه پردازت ۲
حیف نای فرشتگانم نیست
تا کنم ساز دل هم آوازت ۳
وای ازین مرغ عاشق زخمی
که بنالد به زخمه ی سازت ۴
چون من ای مرغ عالم ملکوت
کی شکسته است بال پروازت ۵
شور فرهاد و عشوه ی شیرین
زنده کردی به شور و شهنازت ۶
نازنینا نیازمند توام
عمر اگر بود می کشم نازت ۷
سوز و سازت به اشک من ماند
که کشد پرده از رخ رازت ۸
گاهی از لطف سرفرازم کن
شکر سرو قد سرافرازت ۹
شهریار این نه شعر حافظ بود
که به سرزد هوای شیرازت ۱۰
با جگر حرف می زند سازت ۱
تارو پودم در اهتزاز آرد
سیم ساز ترانه پردازت ۲
حیف نای فرشتگانم نیست
تا کنم ساز دل هم آوازت ۳
وای ازین مرغ عاشق زخمی
که بنالد به زخمه ی سازت ۴
چون من ای مرغ عالم ملکوت
کی شکسته است بال پروازت ۵
شور فرهاد و عشوه ی شیرین
زنده کردی به شور و شهنازت ۶
نازنینا نیازمند توام
عمر اگر بود می کشم نازت ۷
سوز و سازت به اشک من ماند
که کشد پرده از رخ رازت ۸
گاهی از لطف سرفرازم کن
شکر سرو قد سرافرازت ۹
شهریار این نه شعر حافظ بود
که به سرزد هوای شیرازت ۱۰
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۱۲
۱۱۸۱
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل شمارهٔ ۱۵ - نقش حقایق
گوهر بعدی:غزل شمارهٔ ۱۷ - دل درویش نوازت
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.