غزل شمارهٔ ۱۸ - خودپرستی خداپرستی

تا چشم دل به طلعت آن ماه منظر است
طالع مگو که چشمه خورشید خاورست ۱

کافر نه ایم و بر سرمان شور عاشقی است
آنرا که شور عشق به سر نیست کافر است ۲

بر سردر عمارت مشروطه یادگار
نقش به خون نشسته عدل مظفر است ۳

ما آرزوی عشرت فانی نمی کنیم
ما را سریر دولت باقی مسخر است ۴

راه خداپرستی ازین دلشکستگی است
اقلیم خود پرستی از آن راه دیگر است ۵

یک شعر عاقلی و دگر شعر عاشقی است
سعدی یکی سخنور و حافظ قلندر است ۶

بگذار شهریار به گردون زند سریر
کز خاک پای خواجه شیرازش افسر است ۷