غزل شمارهٔ ۱۹ - دیدار آشنا

ماهم که هاله ای به رخ از دود آهش است
دائم گرفته چون دل من روی ماهش است ۱

دیگر نگاه وصف بهاری نمی کند
شرح خزان دل به زبان نگاهش است ۲

دیدم نهان فرشته شرم و عفاف او
آورده سر به گوش من و عذرخواهش است ۳

بگریخته است از لب لعلش شکفتگی
دائم گرفتگی است که بر روی ماهش است ۴

افتد گذار او به من از دور و گاهگاه
خواب خوشم همین گذر گاه گاهش است ۵

هر چند اشتباه از او نیست لیکن او
با من هنوز هم خجل از اشتباهش است ۶

اکنون گلی است زرد ولی از وفا هنوز
هر سرخ گل که در چمن آید گیاهش است ۷

این برگهای زرد چمن نامه های اوست
وین بادهای سرد خزان پیک راهش است ۸

در گوشه های غم که کند خلوتی به دل
یاد من و ترانه من تکیه گاهش است ۹

من دلبخواه خویش نجستم ولی خدا
با هر کس آن دهد که به جان دلبخواهش است ۱۰

در شهر ما گناه بود عشق و شهریار
زندانی ابد به سزای گناهش است ۱۱