غزل شمارهٔ ۳۲ - مسافر مجنون

رفتم و بیشم نبود روی اقامت
وعده ی دیدار گو بمان به قیامت ۱

گر تو قیامت به وعده دور نخواهی
یک نظرم جلوه کن بدان قد و قامت ۲

بانگ اذان است و چشم مست تو بینم
در خم محراب ابروان به امامت ۳

قصر نمازت چه ای مسافر مجنون
کعبه لیلی است قصد کن به اقامت ۴

در همه عالم علم به عشق و جنونی
گو بشناسندت از جبین به علامت ۵

آنچه به غفلت گذشت عمر نخواندم
عمر دگر خواهم از خدا به غرامت ۶

پیرم و بر دوشم از ندیم جوانی
از تو چه پنهان همیشه بار ندامت ۷

خرمن گل ها به باد رفت و به دل ها
نیش ندامت خلید و خار ملامت ۸

شحنه ی شهری تو دست یاز به شمشیر
باری اگر شیر می کشی به شهامت ۹

من به سلام و وداع کعبه و صحرا
صحیه زنانم که بارکن به سلامت ۱۰

شمع دل شهریار شعله ی آخر
زد به سراپا که سوختن به تمامت ۱۱