غزل شمارهٔ ۴۲ - طغرای امان

آمد آن شاهد دل برده و جان بازآورد
جانم از نو به تن آن جان جهان بازآورد ۱

اشک غم پاک کن ای دیده که در جوی شباب
آب رفته است که آن سرو روان بازآورد ۲

نوجوانی که غم دوری او پیرم کرد
باز پیرانه سرم بخت جوان بازآورد ۳

گل به تاراج خزان رفت و بهارش از نو
تاج سر کرد و علیرغم خزان بازآورد ۴

پرئی را که به صد آینه افسون نشدی
دل دیوانه به فریاد و فغان بازآورد ۵

دست عهدی که زدش بر در دل قفل وفا
درج عفت به همان مهر و نشان بازآورد ۶

تیر صیاد خطا رفت و ز دیوان قضا
پیک راز آمد و طغرای امان بازآورد ۷

شهریارا ز خراسان به ری آوردش باز
آن خدائی که هم او از همدان بازآورد ۸