غزل شمارهٔ ۶۲ - او بود و او نبود

اشکش چکید و دیگرش آن آبرو نبود
از آب رفته هیچ نشانی به جو نبود ۱

مژگان کشید رشته به سوزن ولی چه سود
دیگر به چاک سینه مجال رفو نبود ۲

دیگر شکسته بود دل و در میان ما
صحبت به جز حکایت سنگ و سبو نبود ۳

او بود در مقابل چشم ترم ولی
آوخ که پیش چشم دلم دیگر او نبود ۴

حیف از نثار گوهر اشک، ای عروس بخت!
با روی زشت زیور گوهر نکو نبود ۵

اشکش نمی‌مکیدم و بیمار عشق را
جز بغض، شربت دگری در گلو نبود ۶

آلوده بود دامن پاک و به رغم عشق
با اشک نیز دست و دل شستشو نبود ۷

از گفتگو و یاد جفا کردنم چه سود
او بود بی‌وفا و در این گفتگو نبود ۸

ماهی که مهربان نشد از یاد رفتنی است
عطری نماند از گل رنگین که بو نبود ۹

آزادگان به عشق خیانت نمی کنند
او را خصال مردم آزاده خو نبود ۱۰

چون عشق و آرزو به دلم مرد شهریار
جز مردنم به ماتم عشق آرزو نبود ۱۱