غزل شمارهٔ ۶۸ - جمال کعبه

اگر که شبرو عشقی چراغ ماهت بس
ستاره چشم و چراغ شب سیاهت بس ۱

گرت به مردم چشم اهتزاز قبله نماست
به ارزیابی صد کعبه یک نگاهت بس ۲

جمال کعبه چمن زار می کند صحرا
برو که خار مغیلان گل و گیاهت بس ۳

تو خود چو مرد رهی خضر هم نبود نبود
شعاع چشمه ی حیوان چراغ راهت بس ۴

دلا اگر همه بیداد دیدی از مردم
غمین مباش که دادار دادخواهت بس ۵

نصیب کوردلان است نعمت دنیا
تو چشم رشد و تمیزی همین گناهت بس ۶

چه حاجت است به دعوی عشق بر در دوست
دل شکسته و اشگ روان گواهت بس ۷

به تاج شاهی اگر سرگران توانی بود
گدای درگه میخانه پادشاهت بس ۸

ترا که صبح پیاله است و آسمان ساقی
چو غم سپاه کشد پای خم پناهت بس ۹

بهار من اگرت با خزان نبردی بود
قطار سرو و گل و نسترن سپاهت بس ۱۰

چنین که شعله زدت شهریار آتش شوق
به جان خرمن غم یک شرار آهت بس ۱۱